À certains égards, on pourrait en effet parler d’une approche objective, d’un quasi diagnostic, où chaque cadrage se donne pour tâche de révéler ce qui est, ce qui est là, en le tenant à l’écart de tout aspect de pittoresque ou d’anecdote.

Cet aspect général, qui implique une certaine austérité, et qui fait de chaque image un relevé, agit, avec la répétition, comme une succession de stases documentaires que l’on se surprend à scruter.

Ce que l’on découvre, et qui donne au propos toute son épaisseur, c’est que nous sommes devant une échelle flottante, où les catégories du proche et du lointain, au lieu de se clarifier tranquillement comme devant un horizon qui les rendrait lisibles, superposent leurs effets : à quelle distance sommes-nous de ce monde qui tantôt fait quand même étendue, tantôt semble se recroqueviller dans sa pulsation la plus intime ?

Si sur certaines de ces images – celles où un peu de ciel a été laissé, celles, plutôt enherbées, où un effet de vallon se maintient –, la référence aux attendus du paysage reste effective, il en est d’autres, et ce sont les plus nombreuses, où la proximité est si grande que l’on a l’impression de passer en rase-mottes au-dessus de la peau de la Terre, jusqu’à en percevoir les moindres rides et les plus légers accidents.

Jean-Christophe Bailly
(Extrait)

In certain respects, we could indeed speak of an objective approach, a quasi-diagnosis, in which each frame takes on the task of revealing what is, what is there, steering clear of the picturesque or anecdotal in any form.

This overall aspect, which implies a certain austerity and turns each image into a survey, acts, through repetition, like a succession of documentary stills that we find ourselves scrutinizing.

What we discover, and what lends the argument its depth, is that we are faced with a floating scale, where the categories of near and far, instead of being quietly clarified as if set against a horizon that would render them legible, superimpose their effects: how far are we from this world, a world that now expands and now seems to shrivel up in its most intimate impulse?

While, in some of these images – those with a little sky remaining, those marked with grass where a valley can be detected –, the reference to the expectations of the landscape remains effective, there are others, the majority, where we are so close that we have the impression of flying low over the skin of the Earth, to the point of perceiving its minutest wrinkles and slightest undulations.

Jean-Christophe Bailly
(2024 excerpt) Translation Patrick Lennon

In zeker opzicht is er inderdaad sprake van een objectieve aanpak, een diagnostiek haast, waarbij elke kadrering wil laten zien wat aanwezig is en bestaat, ver van het pittoreske en het anekdotische.

Die algemene aanblik, die een zekere soberheid impliceert en elk beeld op een inventaris doet lijken, werkt, bij herhaling, als een opeenvolging van stilstaande documentaire fasen die we automatisch gaan bestuderen.

Wat we dan ontdekken, en wat het opzet zijn volle betekenis geeft, is dat we te maken hebben met een glijdende schaal waarin de categorieën van dichtbij en veraf, in plaats van geleidelijk aan duidelijker te worden, zoals wanneer je voor een horizon staat die ze leesbaar maakt, hier hun effecten samenvoegen: hoe ver staan we juist van deze wereld die nu eens zo uitgestrekt lijkt en zich dan weer tot haar intiemste polsslag lijkt te reduceren?

Op sommige beelden — die waar nog een beetje lucht te zien is, of waar we dankzij enige begroeiing nog de indruk van een vallei behouden — blijft de verwijzing naar het vertrouwde landschap overeind, maar er zijn er ook, en die zijn nog het talrijkst, waarop de nabijheid zo groot is dat je het gevoel hebt rakelings over de huid van de aarde te scheren, zo laag dat je er de kleinste rimpels en oneffenheden van kunt zien.

Jean-Christophe Bailly
(2024) Translation Piet Joostens