I OOG IN OOG

ANDREAS WEINAND I

> van 16 january tot 9 maart 2008

Biografie van de artiest (alleen in het Frans)

Persoonlijke Web Site van Andreas Weinand, hier

«Dag mevrouw, dag meneer, mag ik een foto van u maken?
Gewoon zoals u nu bent, u kijkt in de lens zoals u in een spiegel
zou kijken, zo naturel en vanzelfsprekend mogelijk.» .
Met die magische formule, uitgesproken met een innemend
Duits accent, klampt Andreas Weinand op straat de mensen aan
die misschien heel even zijn modellen zullen zijn.

Vaak vragen die mensen waarom hij een foto wil maken.
Dan vertelt hij hen telkens weer dat hij artist in residence is
in Brussel en dat zijn artistiek project erin bestaat om de
voorbijgangers die zijn pad kruisen tijdens zijn wandelingen
door Brussel heel nauw te observeren, oogcontact met hen te
maken, de emotionele temperatuur te meten en wanneer een
gelaat hem ‘treft’ hen uit te nodigen voor een portret.

Gaan ze akkoord en staan ze voor de lens, dan maakt Weinand
met een paar woorden Frans, bijeengesprokkeld voor de
gelegenheid – of soms enkel met wat gebaren – duidelijk wat
hij aan het doen is.

Het moet allemaal heel snel gaan: geconcentreerd, oog aan
de zoeker, de afstand afgesteld op één meter, verplaatst de
fotograaf zich tot de cadrage goed zit. «Kijkt u alstublieft in de
lens…» Hij controleert het licht, de blik, de energie en drukt
af. Soms staat zo’n voorbijganger een tweede opname toe,
zelden meer, en vervolgt dan gewoon zijn weg.

Tot op zekere hoogte voelt Andreas Weinand zich verwant met
de Duitse documentaire school, de Becherschule in Düsseldorf.
Maar hij bestudeerde de foto op GHS Essen (eertijds Folkwang
School). Zo realiseerde hij eerder bijvoorbeeld reeksen over
landelijke dorpsfeesten en het boerenleven, waarin hij
landschappen combineerde met ‘situatieportretten’; toen
fotografeerde hij enkel de momenten waarop zijn ‘modellen’
zich met hun meest vertrouwde bezigheden inlieten.

Het werk dat Andreas Weinand tijdens zijn verblijf in Brussel
opstartte is van een heel andere aard, in die zin dat de mensen
die hij hier bij toeval tegen het lijf loopt hem volslagen
onbekend zijn. Daar komt de uitdaging bij om een beeld tot
tand te brengen in wel heel bijzondere omstandigheden en toch
een treffend, expressief ‘instant’-portret te realiseren.
Met deze aanpak wil hij trouwens dit project nog een in een
aantal Europese steden voortzetten.

Voor Andreas Weinand «heeft fotografie een stukje vrijheid te
bieden. Wij reizen de hele wereld af en tonen wat er elders te
zien valt…».

Jean-Louis Godefroid
Uit een interview met Andreas Weinand, september 2007

Deze (reizende) tentoonstelling kadert in het Résidences
d’Artistes-programma van Contretype, ondersteund door de
Commission Communautaire française de la Région de
Bruxelles-Capitale (COCOF).

Vertaling: Erik Eelbode