I EEN VERONTRUSTENDE UNIVERSUM

JULIEN COULOMMIER I

> van 30 april tot 15 juni 2008

Biografie van de artiest (alleen in het Frans)

Persoonlijke Web Site van Julien Coulommier, hier

Sinds zijn eerste tentoonstellingen in de jaren 1950 heeft het
fotografisch oeuvre van Julien Coulommier een stempel
gedrukt op de ontwikkeling van de artistieke fotografie in
België. Met zijn activiteiten als kunstcriticus, zijn lezingen en
zijn internationale contacten leidt hij de vernieuwing in van de
fotografie in ons land en werkt hij mee aan de “aanvaarding
van de subjectieve fotografie in België.” (1)
Zijn ontmoeting met Otto Steinert, vaandeldrager en
theoreticus van de Duitse beweging van de Subjektive
Fotografie, is daarin doorslaggevend omdat ze hem in staat
stelt zich los te werken uit de traditionele fotografie en het
overheersende academisme uit die dagen. Via Steinert komt hij
ook in contact met Serge Vandercam, fotograaf en schilder,
met wie hij in 1957 de tentoonstelling Images Inventées zal
organiseren in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten. Het
wordt een manifestatie met een grote impact die de rol van de
fotografie als autonome artistieke expressie wil beklemtonen
en mogelijkheden aanreikt om met fotografie ook non
-figuratieve beelden te realiseren, net zoals dat in die periode
in de andere kunstvormen aan de orde is. Tegelijk voelt
Coulommier zich ook verwant met de expressionistische
landschappen van de Latemse School. Met al die bagage gaat
zijn werk een meer experimentele richting uit. Vooral
aangesproken door de natuur, die eindeloos kan geïnterpre
-teerd worden en hem in staat stelt om “de non-figuratieve kunst te beoefenen”, vertrekt hij van een interpretatie van de
werkelijkheid om zo raadselachtige, vreemde en
verontrustende vormen te creëren.

Met zijn strikt persoonlijke werk, dat internationale
erkenning zal vinden, kruist hij ook de paden van het
surrealisme. Zijn creatieve loopbaan strekt zich inmiddels uit
over een periode van meer dan vijftig jaar.
Zelfs tot op vandaag blijft hij als kunstenaar aan de gang, met
een onmiskenbaar poëtisch oeuvre dat tezelfdertijd wordt
gekenmerkt door een beeldtaal die tegelijk voortdurend
evolueert én een grote continuïteit vertoont.

Julien Coulommier projecteert zijn “kleine repertoire”, zijn
“kleine persoonlijke museum” op de dingen die hij ziet, om op
die manier tot hun kwintessens door te dringen. Omdat hij het
te banaal vindt gaat hij het louter ‘zichtbare’ vervormen of
achterwege laten, om zo tot het onderwerp zelf – tot de kern
van de dingen - door te dringen. “Door scherp te stellen of te
vervormen, slaag ik erin om een vorm te vatten die zich
losmaakt uit het geheel en deze te herschrijven, om zo te laten
zien wat zich volgens mij binnenin de dingen bevindt. De natuur
is alomtegenwoordig, zonder meer, zij biedt alles wat ik nodig
heb. Het volstaat dat je dit tracht te begrijpen om toegang te
vinden tot dit vreemde, maar tegelijk zo fascinerende
universum.” Volgens hem moeten in alle artistieke media het
mysterie en de subjectiviteit van de kunstenaar terug te vinden
zijn.

Wanneer men hem om sleutels vraagt die toegang bieden tot
zijn werk, antwoordt hij dat er, net zoals bij alle andere
kunstvormen, geen gebruiksaanwijzing voorhanden is.
Er is je persoonlijke sensibiliteit, die soms verschilt van deze
van de maker, maar die het tegelijk mogelijk maakt om de
dingen in een ruimer perspectief te zien. Getuige daarvan,
volgens Julien Coulommier, het surrealisme, waarin de meest
banale dingen die men kan schilderen of fotograferen, een
sfeer van vervreemding, unheimlichkeit en raadselachtigheid
creëren, waarop enkel de sensibiliteit van de beschouwer zelf
een antwoord kan formuleren.

De tentoonstelling in Espace Photographique Contretype brengt
vooral zwart-witfoto’s, die “tegelijk een grotere graad van
abstractie mogelijk maken en toch bij de essentie van het
onderwerp blijven”. (2) Maar er zal ook te zien zijn hoe
Julien Coulommier al even subtiel met kleurenfotografie
omgaat.

Naar een interview van Julien Coulommier door Jean-Louis Godefroid, maart 2008.

Vertaling: Erik Eelbode

(1) Julien Coulommier, Conversation avec Ludo Bekkers, Editions Tandem, Gerpinnes, 2004, p. 37.